Sen gittiğin vakit kalbim ardında kaldı,
Yalnız başıma kala kaldım
Aşk zordur, kordur, ateştir
Derin yaralarım dermansız kalmıştır.
Umutluydum “gel” dedim
Nerden bilebilirdim ki dönmeyeceğini!
Ben senin canındım da sen benim canım değildin
Senden ayrılmak bana ölüm gibiydi
Ben sana yaklaşırken sen hep uzaklaşıyordun.
Ben hep senindim sense hep bir başkasının
Ben ölüyüm, sen diri
Nerden bilebilirdim ki beni senin öldürdüğünü!
Ben Mem’indim sen Zîn’im olmadın
Sen gittiğin vakit deli oldum
Düştüm ve kalkamadım, mutlu olamadım bir daha
Beni öldüren senin hayalindi
Yetim yüreğimde sonsuz bir acı.
Dirilmez artık ölü umutlar…