Aklımın ipleri...
Karanlık yutar tükürür karanlık melodram kesiğidir kırbacı saçlarının, vururken yelkovan
göğsüme. Durdu saatler ama güneş durmuyor biz nasıl durduk?.. Yüzüm sığmıyor aynalara
yalnızlığım ne büyük. Renklerin arasında siyahım bahçelerde diken. annemin kokusu ekşi
benim yüzüm. Köpürdükçe arttım tutuyorlar eldivenle hamurdan insan dünya.
Yüzüm dedim yüzüm bakışında saklı. Zaman silecek anıları ensemden kara. yıkandı
alınlarımız amonyakla. Sakladım harfleri saçlarımın altına, kuşlar hâlâ perdelere konarken
Ve ben sürüngen çadırında sürttüm zehrimi taşa tutuştu ben aynaya baktıkça.

Kabuk yaraya sadık değil...
|