 Cevap: Aklımın ipleri.
Yıktı değil bak ne diyorum, bir duvarı öldürdüler. savunmasızım ve çıplak. bir baraj duvarından kaçar gibi gitti kanım. teşekkür ederim, vücudumda hapsolmuş kanıma özgürlük verdin. benim kadar denizin olsaydı bütün kum saatleri kendini kıracaktı sana sahil olmak için. şimdi deniz kadar kanın oldu, ellerin bir kuşu boğmuş gibi çaresiz, ama yalnızdık ve korkak. söyle, tekrarla. “acı çekmek özgürlükse…” şimdi bir fotoğraf karesinde acıyız ikimiz de. ama fotoğraflarımı da öldürdüler. gecemizi bile öldürmüşlerdi. şimdi o denizi içtim. şimdi bütün bu yaşananların acısı sızısı hepsi geçsin diye ölmüyorum.. seni öptüm. şimdi ağzımdaki acılık geçsin diye herkesten gizlice fesleğen emiyorum. keşke gölgesine razı bir fesleğen olsaydım.
Kabuk yaraya sadık değil...
|