Susturmuştum kalemimi ama Gönlümü hiç susturamadım..
Yazmayınca unuturum sandım.
Seni anmayınca, senden uzak kalınca unuturum sandım.
Susması gereken gönülmüş, oda hiç susmadı.
Adını anmasada dilim, kilometrelerce uzakta olsanda, gönlümdeydin.
Nefes alınca kokunu duyacak kadar yakın ve hasret...
Zamanla yokluğuna alışırım sandım. Belki başka birisi olur sevebileceğim.
ama olmadı...
Duygularım hep on yedisinde kaldı. Yokluğunda hiç büyüyemedim.
Ne zaman geçsem sokağından, birkaç saniye yüzünü görebilmek için saatlerce beklediğim yer gelir çarpıyor gözüme
ve (...)
Dalıp gidiyorum.
Ben seni hep on yedinde hatırlıyorum. Yıllar geçsede hep on yedi..
Gözlerimi kapatıp hayallere daldığımda sensiz bir hayalim yoktu.
Gözlerimi açınca, seninle bir hayatım...

İnsan sevdiğinden vazgeçebiliyor da, Sevgisinden vazgeçemiyor.

Ne demişti Yahya Kemal Beyatlı

Artık demir almak günü gelmişse zamandan
Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan.

Hiç yolcusu yokmuş gibi sessizce alır yol;
Sallanmaz o kalkışta ne mendil, ne de bir kol.

Rıhtımda kalanlar bu seyahatten elemli,
Günlerce siyah ufka bakar gözleri nemli,

Biçare gönüller! Ne giden son gemidir bu!
Hicranlı hayatın ne de son matemidir bu.

Dünyada sevilmiş ve seven nafile bekler;
Bilmez ki giden sevgililer dönmeyecekler.

Bir çok gidenin her biri memnun ki yerinden,
Bir çok seneler geçti; dönen yok seferinden.

(Sessiz Gemi - Yahya Kemal Beyatlı)