Ucurumu Sevenın Kanatları Olmalı..
 

Küçücük yaşta hep zorluklarla yaşadı hayatı, az da olsa tebessüm dudağında kalsın istedi, olmadı.
Şiirleri ve müzikleriydi en iyi dostları; daha çok güvenmek, gözleri kapalıyken de yürümek istedi, olmadı.
Bahçesinde kocaman köpeği olan bir evdi düşlediği; penceresi denize bakan bir hayal, o rüyaya uyanmak istedi, ya da o rüyada kalmak, olmadı.
Kadını önce kadınların içinde özgürleştirmek istedi, prangaları zihinlerde parçalamak, olmadı.
“Uçurumu sevenin kanatları olmalı” derdi; ne kanatları oldu, ne uçurumu, olmadı.
Susa durula gittiği yollardan, öğrene yanıla dönerken; ardında tükenmeyen bir yaşamdı istediği, olmadı.
İnsanın fikrinin özgürleşmesiydi dileği, bedenden önce ruh açmalıydı kollarını hürriyete, olmadı.
“Neden” leri “nasıl” larına galip gelsin istedi, “çünkü” leri “ama” larına, olmadı.
Hayatı İnsanların asla olmazlarına karşı dönüştürüp, daha güzel bir dünya yaratmanın mümkün olabileceğiydi minik yüreğiyle anlatmak istediği, olmadı.
“Tek bir şey olup, tek bir yere varabilmek için; çok yerde, çok şey olmaktı” inandığı, olmadı.
“Aşk nedir?” diye sorulduğunda, ”Ben ol ki bilesin!” demek istedi, olmadı.
O da sadece Umuda verdi nefesini. Umut Ettiği Oldu mu? Bilmiyor…