Herseyinin Hic Kimsesi..
 

Yarın başka birine şiir olursun diye korkuyorum..

Adının anlamıyla yiten tüm kelimelerin sahipsizliğinin suçlusu benim,
çekindim harflere izah edemem diye seni
ve çekildim biraz köşeme
ki her yanın sen olduğunu bile bile,
her yanının ben olmadığını da bildiğim halde.
Çektim elimi ellerinin bir gün uzanma ihtimali olan,
beklettiğim boşluktan
boşluklar yarattım bir de salmak için ruhumu
seni beklerken avunulacak bir şey yok.
Gelirsin diye korkuyorum,
başkasına
ve gidersin diye;
benden uzağa.

Birilerinin ünlemi olmanı istemiyorum..

Sadece benim içimde büyü
büyük bir çığlık, ufaktan bir çığ gibi
ben çekinmem yine içime düşürürüm seni
ya da benim 'eyvah'ım ol.
Kimsenin
hiç olmadığın kadar kimsesi olma
sahiplenemezlerse yüklemler dolusu cümlelerinde seni
unuturlarsa öznelerini
bil işte,
ben unutmam her gün düzenli olarak özlerim seni.

Kafanı çevirme,
başkasına bakma,
çünkü

hiç kimsenin her şeyi olmanı istemiyorum.

İmza;
her şeyinin hiç kimsesi.