çok üzgünüm bugün
 

çok üzgünüm bugün


Öğlesine kırık döküğüm bugün
Bildiğim, yaşadığım, hata yaptım dediklerimi
Hayat teterürden ibarettir dercesine tekrarladığım için
Çok üzgünüm çok!
Duygularıma yenildiğim için! Sonunu gördüğüm halde,
Dipsiz bir kuyuya taş attığım için.
Kendime prensip edindiğim halde.
Canımı acıtacak insanlara el uzattığımiçin
Çok üzgünüm çok..
Oysa hayat felsefemdi
İnsanları zaman içinde çok iyi tanıyarak
sindirerek, severek, her halini kabullenerek,
almaktı hayatımın içine, kabullenmekti her şeyiyle..
Ve ben yine hata yaptım tam olmasada
Tam tanımadığım bir bahçenin gülüne
El uzattım görmeden dikenin sivriliğini!
Canım acıyınca, kan damlayınca!
Onurumu ayağımın dibine çökmüş
görünce, buz tutmuş ellerimi.
çekerken geriye, damlayan kanlar boyadı
Tüm ruhumu kan kırmızıya..
Bir daha inancım kalmadı dost,
kelimesinin aslı olmadığına.
sadece laf olsun diye kullanıldığına.
Söz vermiştim kendime.
Anladım ki beni benden başkası
İncitemez..
Ne uzak iklimlerin bulutu
Ne bağcı, ne de bağbancı…