Uzak şehirlerde kaldı AŞK...
 

Uzak şehirlerde kaldı AŞK...
Boşluğumda kayboldum oysa ne çok istedim senle kaybolmayı.Uzak şehirlerde kaldı aşk.Ve aşk adına ne varsa özlem oldu yaşanmamışlıklar....

Ateş böceği gibi yanıp sönüyor ,sensiz zamanların senli zamanlara randevusunda ruhum.Aydınlatıp beni derin karanlıklarda unutuyorsun.Gözlerimi özlüyorum çocuk ruhum. Büyürken bedenim ellerimden yitip gidiyor inançlarım ;
meğer ,gerçekleri kabullenmek ne çok yaralarmış insanı..
Büyümek dedikleri kavram duvarlar arasında kalan dar boşlukta gökyüzündeki uçurtmanın ipini elinde tutmak kadar rüzgarı hissedememekmiş.
Ne çok ümit biriktiyoruz içimizde.Biriktirdikçe mutsuzluk pimi çekilmiş bir bomba sonrası gibi darmadağın ediyor
şevkati sevgiyi inancı masumiyeti.
Kabullenmenin suskunluğuna bırakıyor gerçeklik.Kendinden çok emin bir edayla sırıtıyor... En tahammül edilemezi de bu oluyor.Yenilgini kayıtsızlıkla izliyorsun büyürken bedenin ellerinin arasından yitip gidiyordokunuşların..
Mahkumiyetin tuhaf kokusu sararken ellerimdeki papatyalara boşluklarda kaybolup gidiyor yaşanmış ne varsa
sen ve ben adına...

Yaşanmamışlıklarımızla özlem oluyor uzak şehirlerde aşk....
Ben sana susuyorum çığlıklar içindeyken duygularım.Ve ben senle büyüyorum çocuk bakışlarımı kaybedip senle kanarken...