Aklımın ipleri.
 

Anlatınca rahatlamıyorum, daha çok o sorunu başka zihinlere yaymış gibi hissediyorum. bu biraz sürekli eksilip hiç hafiflememek gibi. bir şeyleri kendi içinde halledememek bu dünyadaki en çıkmaz sokaktır. Çıkamazsın girdiğinde sanki girdap. Bazen kaçmakta çare olmaz beklemekte. Sanırım Genlerimizdeki farklı bir kromozon gibi biliminin çare bulamadığı...

Cevap: Aklımın ipleri.
 

Artık bi' ütopyada yaşamıyorum. Her şey epeyce çirkin ve anlayabileceğimden uzak. Büyüdüm ve öğrendim. İnsan ne hayata ne de kendinden başkasına tutunabilir. Gözümdeki tüm aynaları kırdığım zaman ancak seni anlayabildim. İpleri de bıraktım aslında ama hala ellerim kanıyor....

Cevap: Aklımın ipleri.
 

Kırılan kalbimizi sırtımıza yükleyen bu asır, çığlığımızı da boğazımıza tıkıyor.

Cevap: Aklımın ipleri.
 

İntiharımı tasarladım zihnimin içinde kaçıncı oldu sayamadım ben. Hiçbirinde sağ çıkamadım. Bileklerim kanadı düşlerimde, yere çakıldı da gülümsedi o soğuk beden zihnimde. Her gece cesedim çıktı odamdan da göremedi kusursuz insanlar... Gözlerim mezar taşım oldu. Aynaya baktıkça ölümü izledim ben.

Ben lanetliyim, anlamıyorsunuz..

Cevap: Aklımın ipleri.
 

Öldü sanılıp gömülmüş, ancak toprağın altında tabutunun içinde uyanıp bağırıp çağıran, kıyameti koparan ve tabutunu yumruklayan biri gibi hissediyorum kendimi. Ancak beni yukarıda duyan yok, insanlar toprağın üzerinde hafif adımlarla yürüyor, benim sesimle yalnızlığın içinde boğulup gidiyorlar.Bana zift soluyan bir ciğer ve yaşamayan bir beden bıraktınız. Artık eskisi gibi bakamıyorum gökyüzüne. Bu yaşa kadar ne yaralar gördüm. Sizin için doğmamışken sizin isteğiniz üzerine öldüm.

Cevap: Aklımın ipleri.
 

Yıktı değil bak ne diyorum, bir duvarı öldürdüler. savunmasızım ve çıplak. bir baraj duvarından kaçar gibi gitti kanım. teşekkür ederim, vücudumda hapsolmuş kanıma özgürlük verdin. benim kadar denizin olsaydı bütün kum saatleri kendini kıracaktı sana sahil olmak için. şimdi deniz kadar kanın oldu, ellerin bir kuşu boğmuş gibi çaresiz, ama yalnızdık ve korkak. söyle, tekrarla. “acı çekmek özgürlükse…” şimdi bir fotoğraf karesinde acıyız ikimiz de. ama fotoğraflarımı da öldürdüler. gecemizi bile öldürmüşlerdi. şimdi o denizi içtim. şimdi bütün bu yaşananların acısı sızısı hepsi geçsin diye ölmüyorum.. seni öptüm. şimdi ağzımdaki acılık geçsin diye herkesten gizlice fesleğen emiyorum. keşke gölgesine razı bir fesleğen olsaydım.

Cevap: Aklımın ipleri.
 

Üstüne yıktıları hayatını sevmişsin sen. Sırtını dayadığın zaman yıktıkları duvarı benimsemişsin. Gelip sızlanma bana. Yıkıldım deme. Sen yıkımınla bütünleşmişsin. Kan çanağı gözlerinle yaşamayı öğrenmişsin. Onlarca enkaz altında kaldım, kurtaran olmadı deme. onlarca enkazın evi olmuşsun sen. Binlerce göz yaşına ağıtlara yakmaya hakkın yok senin. O kıyametin içersinde küfürler eşliğinde ağlarken sen, ben seni bir duvar dibinde sessiz sessiz Tanrıya anlattım...

Cevap: Aklımın ipleri.
 

Beni sessizliğimden tanı. kaburgalarımı kırıp çıkmak için göğsüme sert sert vuran kalbimden tanı. bir şeylere uzun uzun bakamayışımdan, durmadan parmaklarımı birbirine kenetleyişimden, gözlerine içim gidercesine bakmak isteyip bakamayışımdan tanı. sırtımı göğsüne değil de soğuk duvara yaslayışımdaki çaresizliğimden tanı. beni tanısan bir sen tanırsın.