Çevrimdışı

Giderken başucuma bıraktığın sonu ‘elveda’ ile biten notun şimdi elimde duruyor.

Pişmanlığın sivri dişleri yüreğimi kemiriyor canım çok acıyor…
Ellerim buz tutmuş tıpkı senin yüreğin gibi… Nedenlerin çaresizliği düğümlenmiş boğazıma ve nedensizliğin öfkesi çarpıyor odamın duvarlarına Ağlamıyorum…

Ağlamayacağım ardından.

Gözyaşlarım inatla çırpınsın kirpik uçlarımda. Boğazıma kırk düğüm atılsın… Gözyaşlarımın zehriyle burnumun direği boşuna sızlasın…

Ben yemin etmiştim biliyorsun. Gidersen ardından ağlamayacaktım!

Sen artık bir ‘keşke’sin yüreğimde.

Seni pişmanlığımın sancısına astım.

Ne tarafa dönersen dön tükeneceksin isyanlarımın sivri uçlarında… Bir gün fırtınalardan kaçıp sığınacak bir liman arayacaksın ve aklına ben geleceğim…

Düşlerinde gizli bir arzu hayalinde çıldırtan bir hasret olacağım.

Yüreğindeki pişmanlığa inat hayallerine dolanacağım…

İntihar çiçekleri yeşerecek beyin hücrelerinde.. (anlayacaksın !)