Çevrimdışı

Cezanın infaz zamanı gelmişti gün doğmak üzereydi. Mahkemenin vermiş olduğu cezanın zamanı gelmek üzereydi , Sokrates yatakta yatıyor ve zehri verecek adam zehri hazırlıyordu. Zehri hazırlayan adam sürekli vakti erteliyordu , güneş doğmak üzereydi.

Sokrates adama sordu;
" Zaman geciyor, güneş doğuyor, bu gecikme neden ?"

Adam Sokratesi seviyordu, onu mahkemede duymuş, içindeki güzelliği görmüştü, tek başına Atina'dan daha zekiydi: Biraz geçiktirmek, biraz daha yaşaması için zaman kazandırmak istiyordu.

Sokrates;
"Tembellik yapma, hadi zehri getir" dedi.

Zehri veren adam;
" Niçin bu kadar heyecanlısın ? Yüzünde öyle bir ışıltı görüyorum ki, gözlerinde öyle bir merak görüyorum ki... Anlamıyor musun ? öleceksin!"

Sokrates :
" Bu bilmek istediğim bir şey. Hayatı tanıdım, o güzeldi; Tüm kaygılarıyla, kederleriyle o hala bir keyiftir. Yalnızca nefes almak yeterli bir mutluluktur. Yaşadım, sevdim; canım ne isterse yaptım, içimden ne geldiyse söyledim. Artık ölümü tatmak istiyorum. Ve ne kadar çabuk olursa o kadar iyi.

İki olasılık var:

Ya doğulu mistiklerin söylediği gibi ruhum başka şekillerde yaşamaya devam edecek; bedenin yükünden özgür bir şekilde ruhun yolculuğunu sürdürmesi çok büyük bir heyecandır, beden bir kafestir, onun sınırları vardır

Ya da belki de, materyalistler haklıdır:

Bedenim öldüğünde her şey ölür. Geride kimse kalmaz. Bu da, olmamak da bir heyecandır! Olmanın ne olduğunu biliyorum ve artık olmamanın ne olduğunu bilme anı geldi.

Artık olmadığımdan sorun nedir?
Niçin onla ilgili endişeleneyim?
Endişelenmek için burada olmayacağım, o halde ne için vakit kaybedeyim?" der.