Çevrimdışı

Bir Ben Var Bende Benden Iceri...
Sessiz harflerimi unlulerle yikayip astim bugun... Dusunduklerimi astim aslinda bir mandalla ve sustuklarimi gerdim ip diye bir uctan bir uca... Iclerinde sana ait bir, iki, uc, tip!larimda vardi ki renklerinden hemen tanidim. Senin en cok gulmen meshurdur birde dusuncelere daldigin anda kimseye farkettirmeden belki de kimseyi farketmeden alt dudagini kemirmen... Aslinda bu halin benim hic mi hic hosuma gitmez. Daha dogrusu bu kadar ciddi, bu kadar dusunceli bir sekilde ben'den baskasini dusunmen hic hosuma gitmez. Uyurkenki duzenin kadar beni'de bu denli ozenli sevdin mi diye dusunmuyor degilim hani bazen... Her gece once sag sonra da sol terligini sabah uyandiginda kolayca bulabilmen icin tam da ayaklarini uzatacagini bildigin yere birakman yok mu... Benim de senin gibi duzen meraklisi olmadigimi acaba zamaninda farketmis miydin? Dogru ya bizde "Zamanla hersey duzelir mantigi" vardir. Ya sen bana uyacaktin ya da ben sana... Simdi geldigimiz noktaya bakiyorum da sanki iki yabanci gibiyiz ayni geminin firtinali havaya ragmen yelken acan iki murettabati... Acaba saklandigimiz kamaradan cikip ofkeden deliye donmus okyanusta birbirimizin gozlerine son kez bakip kendimizi dalgalara birakmayi tercih edecek o noktaya geldik mi dersin? Dalga gecmiyorum... Sanki ayni t-shirtin icine girmeye calisan iki kucuk cocuk gibiyiz ya da ilk aferini kim alacak diye birbirimizle didisirken bundan baska yapacak neyimiz var ki deyip devam eder gibi... Senin yaninda kendim olamamak gibi sanrisal sorunlarim yetmezmis gibi bas agrisal sekilde bir gun senden ayrilirsam bensiz ne yapacagini merak eden annesel korkularim da var benim... Oysa sen hep alabildigine ayni kuralci ayni korkak insan olmaya sanki gozlerini dunyaya actigin anda soz vermis gibisin... Korkularin belki de seni bu denli icine kapatan... Olabilir mi korkularin? Gun bitimlerinde basimi yastiga koymadan evvel odadaki isigi neden hic kapatmadigini merak etmek gibi zihinsel bir bulmacanin soldan asagiya ilk kutusu oluyor aslinda her gece bu sorunun cevabi... Biliyorsun ben en merakli ve en cesaretli yaniyim bu ben'ligin ve hicbir an sen gibi degilim! Bu bir ovunc mu yoksa utanc mi bilmiyorum. Ayni anda her ikisini birden yasamak gibi cogu zaman... Misafirlige giden uslu cocugun tum komsulardan "-Masallah ne de tatliymis" lafini duydugu anlarda icindeki boga guresinde toza bulanmasi gibi... Beni cekistirmesen ne o uslu cocuk olmayi secerdim ne de basima kolonya dokmelerine musade ederdim. Basima dokunmayin bundan nefret ederim! Ve sende lutfen sakin sunu unutma: Ayni Ben'ligin icinde birlikte yasamak zorunda kaldigimiz iki zit karakteriz sadece... Tum bu gel-gitsel durumlarda tam da siren seslerinin duyuldugu fakat olayin agac tepesinde mahsur kalan kediyi kurtarmak kadar basit olmadigi anlarda beni tam zit yone dogru cekistirmen bilki icinde birlikte yasamamiz gereken Ben'ligi de yoruyor. Bu yuzden bir kez olsun terketmek denilen bavulu eline alip gitmeden ve kendine saklanacak bir yer aramadan evvel... Ben'i de dusun lutfen!