Çevrimdışı

aşk’ı gerilerde bırakıp (mı gitmeli?)
.....
nereye gidiyor bu insanlar?
yüreğimi adımladıkları arş kadar geniş sanırdım sevdiklerimin ayakları altında!
nereye gidiyor bu insanlar?
yürüdükleri alem aşk’ı anlatırken;
aşk’ı gerilerde bırakıp…
…….

kelimenin dile dokunuşu gibi insanların yüreğe yakınlaşması. içi dolu olanlar ve içini doldurmaya çalışanlar yüreğin kıyısında huzur buluyor; içinin boşluğunun farkında olamayanlar da oyalanıyor zevk denizinin kıyısında.

kelimenin dile dokunması kadar manidâr insanın yüreğine yürümesi ve kelimenin sükuta teslim oluşu kadar edebli…kâl’in hâl’e yansiması kadar onurlu insanın ahvalinin yüreğini yansıtması; iç’in dışa aksi kadar cazibeli. bir âyinenin sırrı gibidir yüreğin berraklığı aslında; el değmemiş bir sayfanın beyazlığında; bir bebeğin masûmiyetinde; bir suyun azizliğinde…

heyhât! yüreğin âhiri ruh’un yaradılışı kadar izzetli; ruh’un bezm-i elestteki vefâsı kadar vâfî! yüreğin âhirindeki duruşu asaletin imgesidir; çünkü evvelinde yâr’e yakınlığı en ziyade olandır yürek. evveli aşk olan!

ve…yüreğin âhirdeki ahvâli!
bir nutfenin öz’e teslim oluşu kadar itaatkârdır yüreğin aşk’a teslim oluşu. bir nutfenin can’a kavuşması kadar ibretli.akleden bir toplum için suyun azizliğini fısıldar yüreğin can’a kab oluşu.nutfenin üç karanlıktan geçip aydınlık bir nesli imar etmesi akledeni hayret makamında yaşatır; akledenin hasretini artırır. her varolanda vareden’in nakşı var iken yüreğin kıvrımlarında hiç can’ın dokunuşu hissedilmez mi?

ve…yüreğin âhirdeki ahvâli!
baştan sona aşk’ın hikayesi; baştan sona yaradılışın gayesi!
işte kalem aciz kalır evveli aşk olan’ın âhirini anlatmayı dilediğinde; başı sonu tek hece; üç harf beş nokta!
elif’in dimâğı kadar berrak bir duyguyla başlıyorum alfabeme…ve susuyorum; aşk’ı bürünüp kanımın donduğu nokta’da üşümediğimi iddia ediyorum.
bam teline dokunuyorum yüreğimin ve kulak kesiliyorum âlemin fısıltısına.
her şeyin nabzı esmânın imar ettiği hece ile atar; a ş k