Çevrimdışı

Adam ve kadın, uzun senelerdir evliler.
Seviyorlar birbirlerini, orası kesin ama eskisi gibi değil.
Zaten nicedir hiçbir şey eskisi gibi değil.
Eskiden sevdalar daha mı tutkuluydu, hasretler daha mı derin.
Sevgilinin saçının bir teline ne şiirler yazılırdı hani.
Bir kez görmekle ne kadar çok sevilirdi insan.
Kapı aralığından uzanan bir baş, perde arkasında bir kadın gölgesi,
belli belirsiz bir tebessüm, gözbebeklerinde saklı ateş ve har.
Uzaktan da sevilirdi yar.
Mümkündü.
Hem mümkün hem imkânsızdı aşk.
Hayatın bir parçasıydı dokunmadan sevmek.
Yaklaşmadan.
Aşk bugün var yarın kaçtı kaçacak bir ada tavşanıydı sanki.
Öylesine ürkek.
Kimse yüzde yüz emin olamazdı aşka "sahip" olduğundan.
Mülkü yok, tapusu yoktu.
Daha mı anarşistti eskiden aşklar?
Sahi "yarim" ne güzel kelimeydi.
Ağızda akide şekeri.
"Yarim" der, sonra bir es verir, gayriihtiyari susardın.
Söyleyecek söz kalmazdı ardından.
Tek başına kaç cümleye bedeldi kelimeler.
Eskiden harfler daha mı kıymetliydi?
Bir mektup yeterdi aylar süren ayrılıkların sessizliğini kapatmaya.
Tek bir yemin yeterdi aradaki mesafeleri azaltmaya.
Artık hiçbir şey o kıvamda değil.
İbre şaştı, ayar bozuldu sanki.
El titredi, akord bozuldu sanki.
İlişkilerimizin ahengi eskisi gibi değil.
Kelime cömerti, duygu cimrisi bugünün insanı.
Konuşmaya gelince açıyor ağzını, duygulanmaya gelince tutuyor kendini.
Zaman yok ya, hep bir telaş halindeyiz ya,
bunca koşuşturma arasında kimsenin durup da duygulanmaya vakti yok.