Çevrimdışı

Bende seviyordum bir zamanlar, ismini bile söylemeye çekiniyordum kendime. Onun için sana sessizce demiştim.
Ve kimsin nesin kimseler bilmiyordu.
Tutamadığım ellerin kokusunu içine çekemediğim saçların vardı.
Sen benim yaşanmamış sevdam kaybettiğim mutluluğumdun.
Hani çık gel desem gelecektin ama ne sana gel diyebildim ne git diyebildim.

Sadece sustum ve gittim.
Aynı şehir, aynı iklim aynı sokaklar ikimize dar gelecekti.
Olur ya bir sokağın başında yine karşılaşırız yine göz göze geliriz diye korktum.
Biliyorum ki ne sen hakim olabilirdin kendine ne de ben. Bu yüzdendir ki veda ettim İzmir'e ve gittim.
Zaten sonrasında Bir hayal oldu benim için sevdamın başkenti.
Gittim ama ara ara geldim. Yürüdüğün yollarda yürümek aynı şehrin havasını yeniden solumak için.
Geri geldiğimde o gözlerini gözlerime mahpus ettiğin sokakta ne tanıdık bir sima kalmıştı ne bizden bir anı.
Artık yabancıydım bu şehre.
Onun için son kez vedalaştım ve bir daha geri dönmemek için gittim.
Neden mi…
Çünkü sen artık benim değildin yanında ben yoktun ama yanında taşıdığın kişiyleyken bile bana döktüğün gözyaşların hala içinde bir ben yaşattığını gösteriyordu.
Ve bu yüzden İzmir'e ve Sana Son Kez Veda Ettim.
Gördüm ki sevdalar gerçekse bir ömür bitmiyormuş ama ikame aşklar olabiliyormuş.
Seni yanında taşıdığına hediye ediyorum.
Ben bende kalan seni yanıma alıp gidiyorum.
Kendine İyi Bak ve Hep Mutlu Ol…

Çevrimdışı

Sevmek söyleyince değil Anlaşılınca kıymetli