Aklımın ipleri...

Karanlık yutar tükürür karanlık melodram kesiğidir kırbacı saçlarının, vururken yelkovan

göğsüme. Durdu saatler ama güneş durmuyor biz nasıl durduk?.. Yüzüm sığmıyor aynalara

yalnızlığım ne büyük. Renklerin arasında siyahım bahçelerde diken. annemin kokusu ekşi

benim yüzüm. Köpürdükçe arttım tutuyorlar eldivenle hamurdan insan dünya.

Yüzüm dedim yüzüm bakışında saklı. Zaman silecek anıları ensemden kara. yıkandı

alınlarımız amonyakla. Sakladım harfleri saçlarımın altına, kuşlar hâlâ perdelere konarken

Ve ben sürüngen çadırında sürttüm zehrimi taşa tutuştu ben aynaya baktıkça.

__________________
Kabuk yaraya sadık değil...